Μια σκέψη πάνω στο αποκαλυπτικό διήμερο Μητσοτάκη στη #ΔΕΘ2017
Όσοι έτυχε να παρακολουθήσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, τον άκουγαν και δεν πίστευαν στ' αυτιά τους. Ακόμα και τα στελέχη του, που βρέθηκαν στο Βελλίδειο, έσφιγγαν τα χείλη και κοιτούσαν αμήχανα ο ένας τον άλλον.
Αυτά που ξεστόμισε, με τέτοιο κυνικό και ωμό τρόπο, μόνο σαν πολιτική αυτοκτονία θα μπορούσαν να θεωρηθούν. Με την πρώτη ματιά, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο Μητσοτάκης έριξε λευκή πετσέτα και δεν τον ενδιαφέρει καν να προσπαθήσει να γίνει ποτέ πρωθυπουργός.
Γιατί, πώς αλλιώς να εκλάβει κανείς το γεγονός ότι πέταξε την όποια μάσκα και αποκάλυψε απροκάλυπτα ένα εφιαλτικό πρόσωπο προς την κοινωνία. Διέρρηξε κάθε σχέση του με τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας και έδωσε σε όλους να καταλάβουν ότι η μόνη κοινωνική συμμαχία που τον ενδιαφέρει και οικοδομεί είναι εκείνη με τις αποκαλούμενους "ελίτ". Που κάθε άλλο παρά "ελίτ" είναι βεβαίως. Φοροφυγάδες, επενδυτές-αεριτζήδες, εργολάβοι που θα αντικαταστήσουν κάθε δημόσια υπηρεσία, κρατικοδίαιτοι και κρατικοαπομυζούντες επιχειρηματίες, ανεξέλεγκτοι εργοδότες με μαγαζιά-γαλέρες.
Δεν δίστασε, με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, να υποσχεθεί στους φοροληστές των φορολιστών, ότι αν γίνει πρωθυπουργός, θα σταματήσουν οι έλεγχοι και ότι, όσοι έχουν ήδη πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη, θα σταματήσει το Δημόσιο να έχει αξιώσεις απέναντί τους!
Εμφανίστηκε ως ατζέντης των συμφερόντων της κρατικοδίαιτης ολιγαργίας, που καταλήστεψε την Ελλάδα και, για χάρη τους, δεσμεύτηκε μέχρι και για νέο Μνημόνιο, ακριβώς τώρα, που όλοι συνομολογούν, ότι τέτοια εποχή του χρόνου τα Μνημόνια θα αποτελούν παρελθόν.
Παρουσίασε το όραμά του για μια μπανανία, όπου, για το χατήρι της κάθε αποικιοκρατικής El Dorado, θα παραδώσει τον έλεγχό της σε ιδιωτικές εταιρείες και κυρίως θα καταργήσει τη δικαιοσύνη, το Συμβούλιο της Επικρατείας, για το οποίο, υποτίθεται, τρέφει μεγάλο, πλην όμως, α-λα-καρτ σεβασμό. Στη θέση τους θα τοποθετήσει ειδικό υφυπουργό, που θα αδειοδοτεί τις επενδύσεις, παρακάμπτοντας νόμους, υπηρεσίες, δικαιοσύνη, κανόνες.
Μίλησε για το κάτεργο που ονειρεύεται, όπου το ενοχλητικό Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας θα καταργηθεί και, που οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα επικρατούν των κλαδικών, των συλλογικών συμβάσεων. Και, ιδού το ατράνταχτο
Όσοι έτυχε να παρακολουθήσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, τον άκουγαν και δεν πίστευαν στ' αυτιά τους. Ακόμα και τα στελέχη του, που βρέθηκαν στο Βελλίδειο, έσφιγγαν τα χείλη και κοιτούσαν αμήχανα ο ένας τον άλλον.
Αυτά που ξεστόμισε, με τέτοιο κυνικό και ωμό τρόπο, μόνο σαν πολιτική αυτοκτονία θα μπορούσαν να θεωρηθούν. Με την πρώτη ματιά, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο Μητσοτάκης έριξε λευκή πετσέτα και δεν τον ενδιαφέρει καν να προσπαθήσει να γίνει ποτέ πρωθυπουργός.
Γιατί, πώς αλλιώς να εκλάβει κανείς το γεγονός ότι πέταξε την όποια μάσκα και αποκάλυψε απροκάλυπτα ένα εφιαλτικό πρόσωπο προς την κοινωνία. Διέρρηξε κάθε σχέση του με τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας και έδωσε σε όλους να καταλάβουν ότι η μόνη κοινωνική συμμαχία που τον ενδιαφέρει και οικοδομεί είναι εκείνη με τις αποκαλούμενους "ελίτ". Που κάθε άλλο παρά "ελίτ" είναι βεβαίως. Φοροφυγάδες, επενδυτές-αεριτζήδες, εργολάβοι που θα αντικαταστήσουν κάθε δημόσια υπηρεσία, κρατικοδίαιτοι και κρατικοαπομυζούντες επιχειρηματίες, ανεξέλεγκτοι εργοδότες με μαγαζιά-γαλέρες.
Δεν δίστασε, με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, να υποσχεθεί στους φοροληστές των φορολιστών, ότι αν γίνει πρωθυπουργός, θα σταματήσουν οι έλεγχοι και ότι, όσοι έχουν ήδη πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη, θα σταματήσει το Δημόσιο να έχει αξιώσεις απέναντί τους!
Εμφανίστηκε ως ατζέντης των συμφερόντων της κρατικοδίαιτης ολιγαργίας, που καταλήστεψε την Ελλάδα και, για χάρη τους, δεσμεύτηκε μέχρι και για νέο Μνημόνιο, ακριβώς τώρα, που όλοι συνομολογούν, ότι τέτοια εποχή του χρόνου τα Μνημόνια θα αποτελούν παρελθόν.
Παρουσίασε το όραμά του για μια μπανανία, όπου, για το χατήρι της κάθε αποικιοκρατικής El Dorado, θα παραδώσει τον έλεγχό της σε ιδιωτικές εταιρείες και κυρίως θα καταργήσει τη δικαιοσύνη, το Συμβούλιο της Επικρατείας, για το οποίο, υποτίθεται, τρέφει μεγάλο, πλην όμως, α-λα-καρτ σεβασμό. Στη θέση τους θα τοποθετήσει ειδικό υφυπουργό, που θα αδειοδοτεί τις επενδύσεις, παρακάμπτοντας νόμους, υπηρεσίες, δικαιοσύνη, κανόνες.
Μίλησε για το κάτεργο που ονειρεύεται, όπου το ενοχλητικό Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας θα καταργηθεί και, που οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα επικρατούν των κλαδικών, των συλλογικών συμβάσεων. Και, ιδού το ατράνταχτο











.jpg)






