- Για όλους χτυπάει η καμπάνα
- Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις πρέπει να ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις και να δώσουν το σύνθημα για κοινό αγώνα
Μετά το μαύρο και τις απολύσεις στην ΕΡΤ ήρθαν και οι απολύσεις στο δημόσιο με δόσεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται μεγάλος αριθμός καθηγητών.
Έκλεισε με «επιτυχία» η συμφωνία με την Τρόικα, η οποία ονομάστηκε «ΜΙΝΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» με τυμπανοκρουσίες και χαράς ευαγγέλια για τους κυβερνώντες. Επιτέλους, θα πάρουμε τη δόση μας αλλά με δόσεις!!! Ως αντάλλαγμα: ονομαστικός κατάλογος (θυμίζει κάτι από τις προγραφές του Κατιλίνα), δημοσίων υπαλλήλων προς απόλυση ουσιαστικά.
Κατάργηση 52 ειδικοτήτων και απόλυση 2.500 εκπαιδευτικών, όπως και όλων των σχολικών φυλάκων και των δημοτικών αστυνομικών προβλέπει το νομοσχέδιο σκούπα που κατατίθεται στη Βουλή προς ψήφιση ως προαπαιτούμενο για να πάρουμε τη δόση μας.
Για ποιόν λοιπόν από εμάς τους εργαζόμενους χτυπάει η καμπάνα; Το αναρωτήθηκε αυτό κανείς ιθύνων;
Απασχόλησε άραγε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ώστε σε αυτή την περίσταση να αφήσουν κατά μέρος την ιδεολογική – κομματική περιχαράκωση και να γίνουν μια γροθιά μαζί με όλους τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους;
Η κοινωνία παρακολουθεί άφωνη και φοβισμένη, τον ευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Καθημερινά γίνονται θέμα στα δελτία ειδήσεων άνθρωποι που αυτοκτονούν, που τρώνε από κάδους, που λιποθυμούν από πείνα σε σχολεία και στράτες, που κάνουν δηλώσεις απόγνωσης σε ρεπόρτερ και που απευθύνονται στην εκκλησία, στην πρόνοια, στους δήμους, στους γείτονες, για ένα πιάτο φαΐ.
Καθημερινά ομάδες εργαζομένων ακούνε ότι ο κλάδος τους τελεί υπό απόλυση. Κι όλο προστίθενται κλάδοι κι αριθμοί.
Από την άλλη, στον ιδιωτικό τομέα κλείνουν καθημερινά επιχειρήσεις και οδηγούνται στην ανεργία εκατοντάδες άνθρωποι εν μια νυκτί.
Αλήθεια, έχει περάσει από το μυαλό των ιθυνόντων, το ότι εκατοντάδες οικογένειες δεν θα έχουν την επόμενη μέρα που ξημερώνει ο Θεός, ούτε ένα ευρώ για την καθημερινή επιβίωσή τους; Ότι δεν θα έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους;
Αντ’ αυτού κυριαρχούν λογικές – κατάλοιπα παλαιότερων εποχών που είναι βούτυρο στο ψωμί του Συστήματος Εξουσίας. Λογικές και πρακτικές που πόρω απέχουν από τα σημερινά, πρωτοφανή στην ιστορία, κυρίαρχα ζητήματα.
Αυτό συνέβη και στο πρόσφατο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα και τη λαίλαπα της δίωξης και της απαξίωσης της παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος, της καλλιέργειας αβεβαιότητας των παιδιών και τον γονέων για το μέλλον τους, της καταστρατήγησης όλων των αυτονόητων κοινωνικών παροχών (σε υγεία, εφάπαξ, κατάργηση οργανικών θέσεων με έμμεσο τρόπο και το προγραμματισμό των επερχόμενων απολύσεων), οι περισσότερες παρατάξεις (κυρίως κομματικών φορέων εξουσίας), είχαν μια και μόνη έγνοια και στόχο: πόσες έδρες θα λάβουν, ποιοι θα τις καταλάβουν.
Αυτό έγινε και στην παράταξη της οποίας ήμουν μέλος, την ΠΑΣΚ, όπου για να κατορθώσουν να βγάλουν έστω και μια έδρα, παρατηρήθηκαν πολλά τραγελαφικά. Πανικόβλητη η ηγεσία "έπεσε" στη κυριολεξία πάνω στους συνέδρους της, επιστρατεύοντας κάτι "κουρασμένα παλικάρια" που έκαναν το "χωροφύλακα" και τους κυνηγούσαν να μη χαθεί ούτε μία ψήφος..
Απαξιώθηκε έτσι το Συνδικάτο της ΟΛΜΕ εδώ και καιρό. Παροπλίστηκε κοινώς.
Το Συνδικαλιστικό Κίνημα λοιπόν, απαξιώνεται εκ των ένδον. Οι εργασίες του 16ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ, ήταν στην κυριολεξία ένα μνημείο απαξίωσης και πρόβλεψης του τι ακολουθεί. Κάτι σαν μνημόσυνο.
Οφείλει πιστεύω, όσο είναι καιρός, η ηγεσία της ΟΛΜΕ να δώσει το σύνθημα της συστράτευσης και να ξεπεράσει επιτέλους τις όποιες παραταξιακές αγκυλώσεις. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την ανείπωτη λαίλαπα. Ας καταλάβει επιτέλους ότι την ξεπέρασε η ιστορία και τα γεγονότα.
Το ίδιο επίσης οφείλουν όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Το πρόβλημα πλέον δεν είναι ούτε κλαδικό, ούτε συντεχνιακό. Ούτε μόνο του δημόσιου, ούτε μόνο του ιδιωτικού τομέα. Είναι πρόβλημα όλων των εργαζομένων, όλων των οικογενειών, όλων των Ελλήνων. Γι’ αυτό, μόνο με κοινό αγώνα αντιμετωπίζεται.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΤΣΗ
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
- Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις πρέπει να ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις και να δώσουν το σύνθημα για κοινό αγώνα
Έκλεισε με «επιτυχία» η συμφωνία με την Τρόικα, η οποία ονομάστηκε «ΜΙΝΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» με τυμπανοκρουσίες και χαράς ευαγγέλια για τους κυβερνώντες. Επιτέλους, θα πάρουμε τη δόση μας αλλά με δόσεις!!! Ως αντάλλαγμα: ονομαστικός κατάλογος (θυμίζει κάτι από τις προγραφές του Κατιλίνα), δημοσίων υπαλλήλων προς απόλυση ουσιαστικά.
Κατάργηση 52 ειδικοτήτων και απόλυση 2.500 εκπαιδευτικών, όπως και όλων των σχολικών φυλάκων και των δημοτικών αστυνομικών προβλέπει το νομοσχέδιο σκούπα που κατατίθεται στη Βουλή προς ψήφιση ως προαπαιτούμενο για να πάρουμε τη δόση μας.
Για ποιόν λοιπόν από εμάς τους εργαζόμενους χτυπάει η καμπάνα; Το αναρωτήθηκε αυτό κανείς ιθύνων;
Απασχόλησε άραγε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ώστε σε αυτή την περίσταση να αφήσουν κατά μέρος την ιδεολογική – κομματική περιχαράκωση και να γίνουν μια γροθιά μαζί με όλους τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους;
Η κοινωνία παρακολουθεί άφωνη και φοβισμένη, τον ευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Καθημερινά γίνονται θέμα στα δελτία ειδήσεων άνθρωποι που αυτοκτονούν, που τρώνε από κάδους, που λιποθυμούν από πείνα σε σχολεία και στράτες, που κάνουν δηλώσεις απόγνωσης σε ρεπόρτερ και που απευθύνονται στην εκκλησία, στην πρόνοια, στους δήμους, στους γείτονες, για ένα πιάτο φαΐ.
Καθημερινά ομάδες εργαζομένων ακούνε ότι ο κλάδος τους τελεί υπό απόλυση. Κι όλο προστίθενται κλάδοι κι αριθμοί.
Από την άλλη, στον ιδιωτικό τομέα κλείνουν καθημερινά επιχειρήσεις και οδηγούνται στην ανεργία εκατοντάδες άνθρωποι εν μια νυκτί.
Αλήθεια, έχει περάσει από το μυαλό των ιθυνόντων, το ότι εκατοντάδες οικογένειες δεν θα έχουν την επόμενη μέρα που ξημερώνει ο Θεός, ούτε ένα ευρώ για την καθημερινή επιβίωσή τους; Ότι δεν θα έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους;
Αντ’ αυτού κυριαρχούν λογικές – κατάλοιπα παλαιότερων εποχών που είναι βούτυρο στο ψωμί του Συστήματος Εξουσίας. Λογικές και πρακτικές που πόρω απέχουν από τα σημερινά, πρωτοφανή στην ιστορία, κυρίαρχα ζητήματα.
Αυτό συνέβη και στο πρόσφατο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα και τη λαίλαπα της δίωξης και της απαξίωσης της παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος, της καλλιέργειας αβεβαιότητας των παιδιών και τον γονέων για το μέλλον τους, της καταστρατήγησης όλων των αυτονόητων κοινωνικών παροχών (σε υγεία, εφάπαξ, κατάργηση οργανικών θέσεων με έμμεσο τρόπο και το προγραμματισμό των επερχόμενων απολύσεων), οι περισσότερες παρατάξεις (κυρίως κομματικών φορέων εξουσίας), είχαν μια και μόνη έγνοια και στόχο: πόσες έδρες θα λάβουν, ποιοι θα τις καταλάβουν.
Αυτό έγινε και στην παράταξη της οποίας ήμουν μέλος, την ΠΑΣΚ, όπου για να κατορθώσουν να βγάλουν έστω και μια έδρα, παρατηρήθηκαν πολλά τραγελαφικά. Πανικόβλητη η ηγεσία "έπεσε" στη κυριολεξία πάνω στους συνέδρους της, επιστρατεύοντας κάτι "κουρασμένα παλικάρια" που έκαναν το "χωροφύλακα" και τους κυνηγούσαν να μη χαθεί ούτε μία ψήφος..
Απαξιώθηκε έτσι το Συνδικάτο της ΟΛΜΕ εδώ και καιρό. Παροπλίστηκε κοινώς.
Το Συνδικαλιστικό Κίνημα λοιπόν, απαξιώνεται εκ των ένδον. Οι εργασίες του 16ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ, ήταν στην κυριολεξία ένα μνημείο απαξίωσης και πρόβλεψης του τι ακολουθεί. Κάτι σαν μνημόσυνο.
Οφείλει πιστεύω, όσο είναι καιρός, η ηγεσία της ΟΛΜΕ να δώσει το σύνθημα της συστράτευσης και να ξεπεράσει επιτέλους τις όποιες παραταξιακές αγκυλώσεις. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την ανείπωτη λαίλαπα. Ας καταλάβει επιτέλους ότι την ξεπέρασε η ιστορία και τα γεγονότα.
Το ίδιο επίσης οφείλουν όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Το πρόβλημα πλέον δεν είναι ούτε κλαδικό, ούτε συντεχνιακό. Ούτε μόνο του δημόσιου, ούτε μόνο του ιδιωτικού τομέα. Είναι πρόβλημα όλων των εργαζομένων, όλων των οικογενειών, όλων των Ελλήνων. Γι’ αυτό, μόνο με κοινό αγώνα αντιμετωπίζεται.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΤΣΗ
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
ΦΙΛΕ ΤΑΤΣΗ, Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ ΠΕΘΑΝΕ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΚΤΡΟΦΕΙΟ ΤΩΝ ΑΡΓΟΣΧΟΛΩΝ, ΤΩΝ ΛΑΜΩΓΙΩΝ ΚΑΙ ΑΡΠΑΧΤΙΚΩΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΑΡΓΗΣΕΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ. ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ 3 ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ. ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔημήτρη πολύ ωραία τα γράφεις. Συμφωνώ μαζί σου και επαυξάνω. Ποιός έχει σειρά τώρα;
ΑπάντησηΔιαγραφήαποβράσματα της δεξιάς και δή της χουντικής και φασιστικής είναι πλέον αγκαλιά με ότι έχει απομείνει απο το ΠΑΣΟΚ(και κάτι τύπους σαν τον Κουβέλι).. και τα δύο σχήματα έχουν παρομοιο παρελθόν στο ξεπούλημα της Ελλάδας και της λεηλασίας του όποιου πλούτου έπεσε στα χέρια τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε αυτά τα σχήματα , στα αποβράσματα της δεξιάς, χουντικών και δοσίλογων ναζιστών καθώς και στα αποβράσματα του ΠΑΣΟΚ , ανέθεσαν την διάλλυση της Ελλάδας και αυτοί απλά το αποδέχθηκαν.
Ειναι οξύμορο στελέχη αυτών των συνεργαζόμενων σχημάτων, χουντικής-ναζιστικής δεξιάς και ΠΑΣΟΚ να προβάλλουν σχέδια αντίστασεις περί "κοινών αγώνων"..
Ο αρχικός εκφωνητής , θεωρεί ότι το συνέδριο της ΟΛΜΕ έδιεξε ότι το συνδικάτο "παροπλίστηκε", "απαξιώθηκε" κλπ αυτό μάλλον γιατί στο τελευταίο συνέδριο της ΟΛΜΕ διαλλύθηκε η κυρίαρχη συμμαχία της χουντικής δεξιάς με το ΠΑΣΟΚ και αναπτύχθηκαν δυνάμεις που δεν ελέγχονται , τουλάχιστον απο την τρόικα και το καθεστώς(ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ..
Τα αποτελέσματα της ΟΛΜΕ και τον παροπλισμό..των δαξιών κομματων(ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) μπορείτε να τα απολαύσετε και να τα συγκρίνετε στη διεύθυνση :http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2013/07/syn030713.pdf#page=1&zoom=auto,0,636
Και κάτι τελευταίο αν ο ελληνικός λαός έχει μία ελπίδα αυτή είναι εναντίων τόσο στις δυνάμεις που ακόμη έχει το ΠΑΣΟΚ όσο και ενάντια στη συνεργαζόμενη με το ΠΑΣΟΚ χουντική και ναζιστική δεξιά που με τόση προθυμία υπηρετούν του διάφορους Σοιμπλε, Ραιχενμπαχ κλπ ..
Παντα οι διάφοροι επικυρίαρχοι έβρισκαν στον ντόπιο πλυθυσμό τους κατάλληλους "συμμάχους" τους κυρίως στη δεξιά και όχι μόνο (πχ ναζιστές, "γέρος της δημοκρατίας", αμερικανόφυλλα κόμματα και καθεστώτα κλπ) έτσι και σήμερα τα κόμματα και τα ΜΜΕ έχουν χτίσει τις συμμαχίες που χρειάζεται το καθεστώς του Μνημονίου,(ΠΑΣΟΚκοι,Λοβέρδοι, ΝΔκράτες, ναζί κλπ) όλοι μαζί συγκροτούν ένα μέτωπο που στέκεται απέναντι στις αντιστάσεις κατά του Μνημονίου, έτσι και θα παραμείνει .
όλοι ξέρουν, όλοι επιλέγουν, όλοι έχουν επιλέξει..
17/11/1973