Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αυτά είναι ψιλά γράμματα...
Δύο πόρτες έχει η ζωή για τον υφυπουργό της κυβέρνησης Δημήτρη Οικονόμου. Η μία είναι του Λάτση την οποία άνοιξε για να περάσει στην άλλη του υπουργείου.
Από την 1η Ιουλίου που συμμετείχε ως ένας εκ των εκπροσώπων της ομάδας του Ομίλου Λάτση για το Ελληνικό σε σύσκεψη έως την 8η Ιουλίου που βρέθηκε στην άλλη μεριά του τραπεζιού ως υφυπουργός πέρασαν επτά μέρες αλλά κανένα ίχνος ντροπής. Με έναν μαγικό τρόπο και με το άλλοθι του «τεχνοκράτη» ο υφυπουργός Δ. Οικονόμου ενώ εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του επιχειρηματία, τώρα θα εκπροσωπήσει αυτά του δημοσίου ενάντια στις γνωριμίες και κυρίως στο χέρι που τον τάιζε.
Υπάρχει πολίτης αυτής της χώρας που πιστεύει πως οι δύο πλευρές δεν έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας συμφωνίας;
Οχι μόνο σε όσα διέπουν ένα κράτος αλλά και σε όσα προβλέπουν οι λειτουργίες σκληρών καπιταλιστικών μηχανισμών, όπως οι τράπεζες ή οι πολυεθνικές, υπάρχει ο όρος «σύγκρουση συμφερόντων» που προβλέπει πως όποιος έχει συμφέροντα από τη μία πλευρά δεν γίνεται να καθορίζει τους όρους που θα ρυθμίσουν τη λειτουργία της άλλης.
Mόλις το 2016 η απόφαση του πρώην προέδρου της
Δύο πόρτες έχει η ζωή για τον υφυπουργό της κυβέρνησης Δημήτρη Οικονόμου. Η μία είναι του Λάτση την οποία άνοιξε για να περάσει στην άλλη του υπουργείου.
Από την 1η Ιουλίου που συμμετείχε ως ένας εκ των εκπροσώπων της ομάδας του Ομίλου Λάτση για το Ελληνικό σε σύσκεψη έως την 8η Ιουλίου που βρέθηκε στην άλλη μεριά του τραπεζιού ως υφυπουργός πέρασαν επτά μέρες αλλά κανένα ίχνος ντροπής. Με έναν μαγικό τρόπο και με το άλλοθι του «τεχνοκράτη» ο υφυπουργός Δ. Οικονόμου ενώ εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του επιχειρηματία, τώρα θα εκπροσωπήσει αυτά του δημοσίου ενάντια στις γνωριμίες και κυρίως στο χέρι που τον τάιζε.
Υπάρχει πολίτης αυτής της χώρας που πιστεύει πως οι δύο πλευρές δεν έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας συμφωνίας;
Οχι μόνο σε όσα διέπουν ένα κράτος αλλά και σε όσα προβλέπουν οι λειτουργίες σκληρών καπιταλιστικών μηχανισμών, όπως οι τράπεζες ή οι πολυεθνικές, υπάρχει ο όρος «σύγκρουση συμφερόντων» που προβλέπει πως όποιος έχει συμφέροντα από τη μία πλευρά δεν γίνεται να καθορίζει τους όρους που θα ρυθμίσουν τη λειτουργία της άλλης.
Mόλις το 2016 η απόφαση του πρώην προέδρου της
