ΣΥΡΙΖΑ: Η μνήμη δεν μπορεί να μπει σε καραντίνα

- «Απαιτούμε να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι προσαχθέντες... Οι ανεύθυνοι Μητσοτάκης - Χρυσοχοϊδης υπεύθυνοι για τη σημερινή ντροπιαστική εικόνα», σημειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ

- «Παραβιάζοντας κάθε έννοια νομιμότητας, η αστυνομία απαγορεύει σε πολίτες ακόμα και ατομικά να προσεγγίσουν το σημείο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, για να αφήσουν ένα λουλούδι ως ένδειξη τιμής και μνήμης»

   «Παραβιάζοντας κάθε έννοια νομιμότητας, η αστυνομία απαγορεύει σε πολίτες ακόμα και ατομικά να προσεγγίσουν το σημείο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, για να αφήσουν ένα λουλούδι ως ένδειξη τιμής και μνήμης. 

   Το κρεσέντο καταστολής κορυφώθηκε νωρίς το μεσημέρι με την προσαγωγή συνδικαλιστικών εκπροσώπων, δημοτικών συμβουλών και άλλων πολιτών οι οποίοι δεν παραβίασαν κανένα υγειονομικό μετρό», σημειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. 

   «Ο ανίκανος να συλλάβει τους καταδικασμένους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, κ. Χρυσοχοΐδης, δίνει τώρα εντολές να προσαχθούν οι δικηγόροι των θυμάτων της Χρυσής Αυγής. Μαζί με τον ανεύθυνο κ. Μητσοτάκη φέρουν την αποκλειστική ευθύνη για τη σημερινή ντροπιαστική εικόνα», επισημαίνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 

   Ολόκληρη η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: 

Γρηγορόπουλος / Ξεσπά ο πρώην γυμνασιάρχης του: «Έχουμε κατοχικό καθεστώς ντροπής και κατάντιας»

- Εξιστορεί πώς του απαγορεύτηκε να αφήσει ρόδια -σύμβολο ζωής και θανάτου- στο μνημείο του δολοφονημένου 15χρονου

- «Εκεί κατάντησαν. Μόνο η κυβέρνηση δεν ντρέπεται. Μόνο ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν ντρέπονται»

  Κατά της κυβέρνησης ξιφουλκεί ο γυμνασιάρχης του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, Γιώργος Θαλάσσης, που γνωστοποίησε ότι του απαγορεύτηκε η πρόσβαση στο μνημείο 

   «Αν κάνετε ακόμη ένα βήμα θα σας προσαγάγω. Συνεχίζω «Αυτοί που σας έδωσαν την εντολή δεν ντρέπονται. Εσείς που την εκτελείτε ντρέπεστε ή την εκτελείτε με ευχαρίστηση;» «Αυτή είναι προσωπική ερώτηση και δεν είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω». 

   Ε, λοιπόν, εγώ σας λέω ότι ντρέπεται, γιαυτό δεν μπορεί να απαντήσει. Αλλιώς τίποτε δεν θα τον εμπόδιζε να πει «Όχι, δεν ντρέπομαι», αναφέρει ο κ. Θαλάσσης που περιγράφει σε ανάρτηση του στα κοινωνικά δίκτυα τη στιγμή που του απαγορεύτηκε να πλησιάσει το μνημείο του αδικοχαμένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. 

  Η ανάρτηση του Γιώργου Θαλάσση στο Facebook: 

Τσίπρας για Γρηγορόπουλο: Χρέος μας είναι να χτίσουμε την Ελλάδα της γενιάς του

- «Mπήκαν στο στόχαστρο στα 15 τους ως ταραξίες, και σήμερα στα 25 τους βαφτίζονται ανεύθυνοι και επικίνδυνοι, από τους ίδιους δήθεν προστάτες της τάξης και της ασφάλειας τότε, της δημόσιας υγείας τώρα»

- «Αλλά η ιστορία δε λειτουργεί με αυτό τον τρόπο. Δε σταματά ούτε με λόγια, ούτε με γκλοπ, ούτε με σφαίρες. Η αναπόδραστη δύναμη της εξέλιξης, στα μυαλά και τα χέρια της γενιάς του Αλέξη και των επόμενων, δε μπορεί να καμφθεί από μια εξουσία κοντόφθαλμη, αλαζονική και αυταρχική»

   «Τα παιδιά αυτής της γενιάς είναι σήμερα εργαζόμενοι με μπλοκάκι, ερευνητές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γιατροί στο ΕΣΥ, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, μηχανικοί. Είναι τα παιδιά της κρίσης που μεγάλωσαν σε μια άλλη Ελλάδα από αυτή των γονιών τους.

   Είναι οι άνθρωποι που μπήκαν στο στόχαστρο στα 15 τους ως ταραξίες, και σήμερα στα 25 τους βαφτίζονται ανεύθυνοι και επικίνδυνοι, από τους ίδιους δήθεν προστάτες της τάξης και της ασφάλειας τότε, της δημόσιας υγείας τώρα», τονίζει χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας.

   «Υπάρχει κάτι πιο δομικό από τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια, που μας χωρίζει με τους συκοφάντες αυτής της γενιάς. Είναι η πίστη μας ότι οι κοινωνίες προχωρούν, βασιζόμενες πάνω στα όνειρα, τις ικανότητες και τις φιλοδοξίες των νεότερων ανθρώπων. Ότι η κοινωνική πρόοδος γεννιέται από την αμφισβήτηση, όχι από την ανακύκλωση της αδικίας.

   Το κόμμα που κυβερνά σήμερα τη χώρα, δεν το πίστεψε ποτέ αυτό. Το αντίθετο. Πολιτεύεται για δεκαετίες απέναντι στην

Δεκέμβρης 2008 / Τα παιδιά του Δεκέμβρη δεν έγιναν ακόμα 30 χρόνων

Ο Δεκέμβρης ξέσπασε μέσα σε ένα σύννεφο βίας από το οποίο δεν αποκόπηκε ουσιαστικά ποτέ

   Στα τέλη του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα τα κοινωνικά κινήματα σε όλον τον κόσμο έμοιαζαν να έχουν βρει έναν συγκεκριμένο βηματισμό. Όσον αφορά τη μορφή, ο ρυθμός αυτού του βηματισμού δεν ήταν ενιαίος. Υπήρχαν στο εσωτερικό τους τάσεις εξαιρετικά βίαιες, υπήρχαν τάσεις παθητικής αντίστασης που αρνούνταν τη βία και ανάμεσά τους μια μεγάλη ποικιλία ρευμάτων. Αν, όμως, όλα αυτά τα ρεύματα κατάφερναν να συνυπάρξουν στο πλαίσιο των νέων κινημάτων, κάτι όχι πάντα αυτονόητο τις προηγούμενες δεκαετίες, ήταν γιατί στο επίπεδο του περιεχομένου υπήρχε μια ξεκάθαρη ηγεμονία.

   Απαλλαγμένα από το ερώτημα αν πρέπει να υπερασπιστούν κάποια