Ξαναγύρισε στην "σκοπιά" του ο τσολιάς της Άρτας - ΦΩΤΟ

Άγνωστοι παραμένουν οι δράστες του βανδαλισμού

   Τελικά, μετά από 8 ημέρες, ο τσολιάς της Άρτας ξαναστήθηκε στο βάθρο του.
   Το εμβληματικό άγαλμα-ορόσημο που στέκεται επί 46 χρόνια στον "κόμβο του Εύζωνα", στην διασταύρωση της Περιφερειακής οδού και της οδού Αλέξανδρου Ζάρρα, είχε υποστεί τον βανδαλισμό αγνώστων τα ξημερώματα της Κυριακής 22 Ιούνη (διαβάστε εδώ)...
   Τον ξεκόλλησαν από το βάθρο του, τον πέταξαν μερικά μέτρα πιο μακριά στο γκαζόν και τον εγκατέλειψαν εκεί, με σπασμένη την ξιφολόγχη από την πτώση, ανάμεσα σε ποτήρια ουίσκυ από την βραδινή τους πλάκα(!:!:!:).
   Σήμερα το πρωί ο

Η ιστορία του βανδαλισμένου αγάλματος του "Εύζωνα" στην Άρτα και του Τήνιου γλύπτη του

- Η επίσημη ανακοίνωση του Δήμου Αρταίων
- Προσβολή κατά της ιστορικής μνήμης της πόλης μας και μήνυση κατά αγνώστων βανδάλων...

   Έγραφα νωρίτερα (δείτε εδώ) για το αισχρό περιστατικό που συνέβη τα ξημερώματα της Κυριακής 22 του Ιούνη, όταν άγνωστοι γκρέμισαν το άγαλμα του τσολιά από το βάθρο του και το πέταξαν στο γκαζόν. Για το άγαλμα είναι γνωστά τα εξής:
   Το ορειχάλκινο γλυπτό «Ο Τσολιάς του 17» είναι ένα από τα πρώτα έργα του φημισμένου Τήνιου γλύπτη Λευτέρη Βαλάκα (8 Μαΐου 1944 – 8 Νοεμβρίου 1982). Το γλυπτό, είναι τοποθετημένο, στην δυτική είσοδο της Άρτας και πάνω σε διαχωριστική νησίδα μεταξύ της περιφερειακής οδού και της οδού Αλ. Ζάρα (τριακόσια μέτρα ανατολικά του περίφημου

Ποιοι μ@λάκες γκρέμισαν τον τσολιά στην είσοδο της Άρτας; - ΦΩΤΟ

Η λέξη "ανεγκέφαλοι" δεν μπορεί να τους περιγράψει...

   Όλοι όσοι έχουν περάσει από την Άρτα γνωρίζουν την ύπαρξη του αγάλματος του τσολιά που στέκεται -στεκόταν- στην είσοδο της πόλης (όπως ερχόμαστε από το Γεφύρι).
   Τοποθετήθηκε εκεί πριν 46 χρόνια, προς τιμήν των στρατιωτών του 3/40 Συντάγματος Ευζώνων και της προσφοράς τους το 1940. Όπως λέει κι ο Ελύτης στην Πορεία προς το μέτωπο: "Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χειμάρρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, και είχαν μείνει σχεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο".
   Το άγαλμα στεκόταν αγέρωχο, αν και χτυπημένο από τον χρόνο (είχε πρασινίσει από την γάνα του ορείχαλκου), μέχρι προχθές, το βράδυ του